Υπάρχει σχέδιο εξόδου;

Μου κάνει στα αλήθεια εντύπωση που δεν έχει ακουστεί ποίο είναι το σχέδιο εξόδου απ' την κρίση. Όλοι για την κρίση μιλούν αλλά γιατί δεν μας λένε το σημαντικότερο; Πάρθηκαν κάποια επώδυνα μέτρα, κάποια άλλα ακόμα πιο επώδυνα αναμένονται, αλλά αυτά δεν θα μας σώσουν μακροπρόθεσμα. Με αυτά το πολύ-πολύ λίγο να μπορέσουμε  να ανασάνουμε τακτοποιώντας τις άμεσες οφειλές. Για να βγούμε όμως απ' την κρίση χρειάζεται σαφέστατα μια στρατηγική αύξησης των εσόδων της χώρας. Όταν μπαίνεις μέσα κάθε χρόνο πώς περιμένεις να ξεχρεώσεις;

Η λογική μου λέει ότι θα πρέπει όχι μόνο να βελτιωθούμε στους τομείς που παραδοσιακά φέρνουν χρήμα στην Ελλάδα (ναυτιλία, τουρισμός) αλλά κυρίως να αξιοποιήσουμε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας.

Από αυτά που βλέπω όμως, η ηγεσία μας μάλλον κινείται αντίθετα.  Συγκεκριμένα είδαμε ότι:

• Οι Κινέζοι έρχονται για να μας πάρουν κι άλλα, ενδιαφέρονται λέει για τρένα, σταθμούς κι αεροδρόμια
• Πολλές Ελληνικές επιχειρήσεις ήδη φεύγουν για την Βουλγαρία, Κύπρο
• Ο αγωγός Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολη είναι στον αέρα.
• Το πετρέλαιο του Αιγαίου αντί να τα εκμεταλευτούμε μόνοι μας ακούγονται σκέψεις για συνεκμετάλευση με Τούρκους, Αμερικάνους κ.τ.λ 

Δηλαδή τελικά πώς θα ξεχρεώσουμε; Υπάρχει απάντηση;

Πώς τίμησε το υπουργείο (αντΕθνικής) Παιδείας την σημερινή ημέρα

Για κοιτάξτε κάτι συμπτώσεις. Σήμερα, 19 Μαίου, ημέρα μνήμης της γενοκτονιας των Ποντίων, στις πανελλήνιες, στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, μπήκαν μόνο δύο κείμενα και ερωτήσεις πάνω σε αυτά. Το ένα μιλάει για μία καημενούλα Τουρκάλα και το άλλο για τις Εβραίες γυναίκες τις Θεσσαλονίκης (δείτε το εδώ).

Θα πει κανείς κακό είναι; Και όμως είναι, γιατί τέτοιες λογικές (οι καημένοι οι Τούρκοι, υπέφεραν όπως και εμείς, οι καημένοι οι Εβραίοι κ.τ.λ) μας χτυπάνε στο συναίσθημα και τελικά μας βάζουν να κοιτάμε το δέντρο και να ξεχνάμε το δάσος. Το κείμενο αυτό είναι επίσης μία ακόμα ένδειξη για το πως θέλουν να καταντήσουν την εκπαίδευση οι κυβερνώντες (κρυφοί και φανεροί).

Όταν ήρθε ο Τούρκος η κυρία Διαμαντοπούλου υπέγραψε Μνημόνιο Κατανόησης και Κοινή Διακήρυξη συνεργασίας με τον ομόλογό της στα θέματα της εκπαίδευσης. Παράλληλα είναι σε εξέλιξη η επιχείρηση τουρκοποίησης της Θράκης. (Διαβάστε την επιστολή του Γεωργίου Παύλου προς την υπουργό)

Καλό πράγμα η φιλία των λαών αλλά κάκιστο η αποχρωματοποίησή τους, η πολτοποίηση τους σε μία ομοιόμορφη μάζα. Υπάρχει σαφέστατα σχέδιο μετατροπής της εκπάιδευσης των ελλήνων σε πολυπολιτισμική, πετώντας στα σκουπίδια κάθε τι Ελληνικό και Ορθόδοξο. Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να κάνουν ότι μπορούν για να προστατέψουν τα παιδιά. Αλλά και όλοι μας, ας κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας, ας ενημερώσουμε τους γύρω μας για αυτές τις κινήσεις του υπουργείου και για ότι άλλο άλλο έρθει στο μέλλον. Το παράδειγμα του βιβλίου της ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού δείχνει ότι μπορούμε πολλά να καταφέρουμε...

Χαμένες ελπίδες

Υπάρχει άραγε μία δύναμη η οποία να συσπειρώσει την ανησυχία του λαού, να γίνει η φωνή του και να αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση; Πού μπορεί να ελπίζει κανείς;

Τον τελευταίο καιρό πολλοί τα βάζουν με τον Καρατζαφέρη γιατί έχει πραγματικά απογοητεύσει πολύ κόσμο. Τι να πρωτοπείς; Νομίζω ότι μετά την υπόθεση Ψινάκη πολλοί τον διέγραψαν (αυτό άλλωστε φάνηκε και στα ποσοστά του ΛΑΟΣ στις εκλογές). Αλλά και μέχρι σήμερα κάνει το ένα "λάθος¨ πίσω απ' το άλλο. Αναρωτιέται κανείς γιατί; Χαζός πάντως δεν είναι.

Απογοήτευση όμως και από τον Γιωργάκη, πολλοί τον ψήφισαν με το σκεπτικό ότι θα βάλει σε τάξη τα οικονομικά της χώρας κ.τ.λ και αυτός όχι μόνο μας οδήγησε στο ΔΝΤ και στα επώδυνα μέτρα, αλλά άνοιξε και άλλα μέτωπα όπως με τον Καλλικράτη, τη νομιμοποίηση των Μεταναστών, την επίσκεψη Ερντογάν κ.τ.λ που ήξερε ότι θα εξοργίσουν ακόμα περισσότερο το λαό. Λες και δεν τον νοιάζει. Αναρωτιέμαι, θέλει να αυτοκτονήσει πολιτικά ή είναι τόσο αποβλακωμένος ο λαός που θα τον ξαναψηφίσει;

Απογοήτευση υπήρχε φυσικά και από τον Καραμανλή (και υπάρχει ακόμα, γιατί από όταν έχασε τις εκλογές ήπιε το αμίλητο νερό). Έκανε κάποιες κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά θυμηθείτε ότι επί των ημερών του πέρασε το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, κάηκε η Αθήνα (αλλά και η Πελοπόννησος με τις πυρκαγιές), θάφτηκε το θέμα των ταυτοτήτων, μπήκε η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία ενώ απαγορεύτηκε η εξομολόγηση, πήγε να περάσει το βιβλίο της Ρεπούση και τελικά παρέδωσε την εξουσία στο Γιωργάκη την πιο κρίσιμη στιγμή. Ελαφρυντικά έχει αλλά σίγουρα διέψευσε τις ελπίδες όλων.

Απογοήτευση μέχρι στιγμής και από τον Σαμαρά, ο οποίος διαφημιζόταν ως πατριώτης. Τον ψήφισαν πολλοί για να τραβήξει μπροστά με αλλαγές και αυτός αντί να γκαζώσει πάτησε φρένο. Ωραία τα λέει αλλά δεν εμπνέει και δεν έχει κάνει κινήσεις που να δείχνουν ότι θα αλλάξει κάτι. Λες και ο ρόλος του είναι να οδηγήσει την ΝΔ σε μαρασμό για να λάμψει το άστρο της του νέου κόμματος της Ντόρας.

Καλά, τα αριστερά κόμματα δεν τα αναφέρω γιατί δεν πιστεύω ότι κάποιος πατριώτης θα ήλπιζε σε αυτά (αν και κάποιοι έχουν τόσο απελπιστεί που λοξοκοιτάζουν προς το ΚΚΕ, ας μην ξεχνάνε όμως ότι το Κ σημαίνει κομουνιστικό)

Απογοήτευση δυστυχώς και από την ιεραρχία της εκκλησίας. Αναπολούν πολλοί με νοσταλγία της μέρες του Χριστόδουλου. Σήμερα οι αντιδράσεις της ιεραρχίας είναι πάντα χλιαρές, υποτονικές έως ανύπαρκτες.

Τελικά, όλοι (φαίνεται να) είναι πιόνια του συστήματος. Το περίεργο είναι ότι τώρα δεν προσπαθούν πλέον να πουλήσουν ελπίδα στο λαό αλλά μάλλον θέλουν να τον κάνουν να χάσει κάθε ίχνος αυτής, ώστε να κοιτάει ο καθείς στον εαυτό του. Για αυτό το βάρος πέφτει σε εμάς οπότε η ανατροπή θα πρέπει να αρχίσει από κάτω προς τα πάνω. Πολλές μικρές αλλά δυναμικές ομάδες μπορούν να κάνουν κάτι. Και αν στο μέλλον βρεθεί κάποιος να μας ενώσει θα είμαστε έτοιμοι...και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω .

Μια νέα αρχή

Σκόνη έπιασε το ιστολόγιό μου τόσο καιρό που το παράτησα. Οι καιροί όμως είναι δύσκολοι, η κατάσταση πολύ δύσκολα αναστρέψιμη, τουλάχιστον ο καθένας με τον προσωπικό του αγώνα μπορεί να σώσει κάτι. Την οικογένειά μας και τους γύρω μας, έστω. Και πρέπει νομίζω να μιλάμε περισσότερο. Οι πατριωτικές φωνές πρέπει να ακουστούν. Είμαστε ανοργάνωτοι, είμαστε δειλοί, έχουμε να παλέψουμε με την άρρωστη νοοτροπία του Έλληνα που θεωρεί γραφικότητα το να μιλάς για πατρίδα, θρησκεία και έθνος, αλλά η σιωπή πλέον είναι πολυτέλεια.

Για αυτό αποφάσισα να ενεργοποιήσω ξανά το ιστολόγιό μου. Το διαδίκτυο είναι το μεγάλο μας όπλο. Έχουμε να κερδίσουμε πολλά από την σωστή ενημέρωση, την ορθή κριτική απέναντι στα γεγονότα, την ανταλλαγή απόψεων και την ενδυνάμωση αυτού του μικρού αλλά ελπιδοφόρου πατριωτικού ρεύματος, το οποίο ήδη έχει αρχίσει να δημιουργείται στο διαδίκτυο. Το είδαμε για το σχέδιο Ανάν, για το βιβλίο της ιστορίας, για το Μακεδονικό ζήτημα κ.α, ενώνοντάς πατριώτες από όλο το φάσμα των ιδεολογιών.

Καλή δύναμη!